Mavişin bir kediyim;
Bağdaş kurmuşum,
Kutbun en yalçın buzdağının…
En yüksek platosuna.

Çok seneler öncesinden bellediğim
Bir tek oyunu oynar dururum;
Bir solumda…
Bir dişlerimin arasında,
Bir sağımda…
Bir dişlerimin arasında kuyruğum.

Görür gibi olmuşluğum var güneşi
Ama ağladığı zamanları iyi bilirim
Anlarım burun çekişlerinden
Güneş şakır şakır buz ağlar.
Mavişin bir kediyim kutupta…
Yeşil bıyıklarımdan ter damlar.

Keyiflenirim;
Kardaki zikzaklı kızak izlerini…
Kuşbakışıyla gördüğümde.
Bilirim;
Menzilimin yakınından geçen…
Kutup köpekleri tedirgindi yine
Böbürlenir, kasılırım…
Ki o ne kasılmalar…
O ne kasılmalar…
Bıyık altında tutamam gülüşümü,
Bıyığımın üstünde kahkahalar…

Huzurluyum…
Huzurlu olmasına da
Şu cam pipetli balıklar var ya;
Ta… Ötelerin ötesindeki o çölde…
Kımıl kımıl oynayan,
Rengârenk cam pipetleriyle…
Çöl kumu soluyan
Durup da kulak kesilirler ya bazı…
O gamsız balıklar.
Diken diken olur mavi tüylerim,
Sarı yüreğim hop hop, hoplar.

Mavişin bir kediyim;
Kuyruğumun ucunda zamanlar.
Huzurluyum…
Huzurlu olmasına da
Ah… Şu cam pipetli balıklar!
Sadi Atay

Ellerini uzatıp tenimi titretirsen
Bil ki ! esir almışsın kölen bile sayıver
Ömrümü bir nefeste eritip kirletirsen
Sensiz dil bayram etmez, vefasız anlayıver

Aşkın uçar giderse izbe viranelere
Dönerim hasretinden,deli divanelere
Ömrümün sokağından git yetimhanelere 
Yandım oy ! alev alev boğuştuğum külü ver 

Eyvâhla zararını telafi edemem ki
Kimselerden merhamet isteyip diyemem ki
“Şehit düştüm bağrında” cephenden dönemem ki
Kızarsan eğer bana dilinde bükülüver

Gözlerimin ezgisi ! her yerde âh eyledim
Beri gel daha beri bu ney vuslatım dedim
Hayallerimi yıkma gururumu söyledim 
Sen de rengi biçtiğin sesleri söyleyiver

De ki ! yüreğimdeki beyaz kurtuluş besten
Dokuduğun nakışla seherde duy da seslen
“Şöyle doyasıya iç, bağrımdan aşkla beslen”
İşte böyle birtanem, sevgiyle sökülüver

Açtım ellerimi yâr ! ufkuma ördüm seni
Dağların ardında da buluta sürdüm seni
Yürek gözümle uçup rengimde gördüm seni
Gönlünü gülşenimde, imbik imbik süzüver

Nihâl MİRDOĞAN

Camdan bir bilyenin içine hapsedilmiş gibi renkleri,

Göz kamaştırıcı ama dokunulamaz.

Tek kavuşma şansım  kırmak bilyeyi,

Ama mutluluğu değil,  acıyı barındırıyor kırmak fiili.

En güzel şarkıyı söyledi bilinçaltımız!

Majörden minöre  pek çok ses tonuna dokundu.

Yan yana geçen saniyelerin ritmini,

Melodiyi duyabildin mi?

Yoksa sesi mi açmalıyım?

Numaranı tuşlamayı hiç bu kadar düşlemedim,

Tuşlardan çıkan o salak sesi…

Uzun zaman sonra rüya gördüm o gece,

Uyandım, hatırlamıyordum ama gördüm! gecenin maviliğinide

Rüyanın güzelliğinide.

Anladım,

Doğru insanla geçen her zaman,

Doğru zamanmış.

13 Kasım

I

Çınlamayla yanma arası, kulağımdaki tını.
Biri benden bahsediyor olmalı
Batıl inançlarıma verin.
Sorun soldakinin acıması,
Bir şeylere inanmaya çalışmama verin.

Her şeyden çok seni anlamayı istemiştim
Yazdıklarını okumuş,
Sana kendimce sebepler bile türetmiştim.
Sorun sensin, sen benim için çok iyisin
Hayat seni yaralamış gibi klasikler.

Duygularından farklı yollardan kaçan,
Farklı insanlarız.
Yanlış anlaşılmalar yüzünden! pek çok şeyi kaçıranlardan

II

Kim kayıtsızca bırakabilir ki kendini
Duygularımda istikrarı
Emin olmamı...
Kim bekleyebilir?
Bir çöl rüzgarındaki kum taneleri gibi
Kim savurabilir ki beni,
istemediğim biri
Ne hakla  gülümsetmeye çalışır.
Gülüşümün kaynağını bilmeden.
Ne yüzle geçebilir ki karşıma
Ne isteyebilir ki...

Eline ne geçerse parçalayan bir çocuk gibiyim,
Kaçırdıktan sonra elimdekini
Nasıl inatla bir diğerine sarılabilirim?
Seni seviyorum ya da sevmiştim diyebilirim,
Kırılmamış oyuncakların eksikliği.

III

Ben incinen bir çocuğum!
Herkes uyuduktan sonra ağlayanlardan.
Sonrası bu düşüncelerle uykuya dalış
Uyku haplarının kolaylaştırdığı bir kaçış.
Kutlayarak var olan tek düzenli aktivitemin gidişini
Rüyalar aleminde maviliklere doğru sıkı bir yarış.

Doğruymuş
Kırılma noktasından sonra hiçbir şey
Eskisi gibi olmazmış.
Kendi hayatımı kurmaya,
İnatla aradığım o güzel şarkı eşliğinde...
Günün birinde uyku hapları olmadan
Kırdığım oyuncaklarımla mutlu.
Kulağıma bir şarkı fısıldıyor rüzgar
Ne dediği belli olmuyor
Ama anlıyor gibiyim artık
Tüm o kötü şarkılar
Rüzgara karışıyor...

28 Aralık

Not: Bu şiirin sahibi gibi görünüyor olabilirim ama şiir olmadan önce düz yazı  olarak hayat bulmuştu. Ne yazık ki sahibi ben değilim.  Bilgilerinize.

Benim yerime

Bir yalnızlık türküsü tutturmuş geceler

“Sen”den arta kalan zamanlarda…

Saatler karabasan gibi çökmüş

İçinde sen olmayan sabahlara…

Oysa sen 

Ölüme yaklaştığım dakikalarım gibi

Her nefes verişimde

Aklımdasın sevdiğim

Belki son nefes

Ya da mırıldandığım son şarkı gibi yarım

Gözlerimden geçen anılar kadar güzel

Ve ellerini tutamayacağım kadar uzak

Ama aklımdasın sevdiğim

Düşlerim, sensizliğe tuzak

Benim yerime

Gözlerine bakmış geceler…

Karanlığına yenilmişin uykunun

Bense nöbetini tutmuşum gülüşünün

Bir şair ürkekliğiyle

Meze olmuşum şiir sofrasında

Seni anmışım

Sen sarhoşluğum 

Ayılamamışım

Gülüşünü gördüğüm andan

Günaydınını duyduğum sabahlara

Benim yerime

Nihavendde gezmiş geceler

Ben sözlerimle tutunmuşum yegaha

Gah ağlamışım gah beklemişim seni

Notalarda belirmiş, sarılan gölgeler

Sen emin değilsin dedi kadın,
Ne istediğini, kimi istediğini bilmiyorsun!

Adam durdu, evet dedi haklısın
Şu ana kadar hiç emin olamadım

Ayrıldılar...

Zaman geçti...

Adam aynı kadın değişti!

Sen emin değilsin dedi kadın,
Ne istediğini, kimi istediğini bilmiyorsun!

Adam durdu, evet dedi haklısın
Şu ana kadar hiç emin olamadım

Mutlu oldu kadın,anlamıştı
Sonsuza kadar olmasada mutlu yaşadılar.

Bazen insan boş boş bakar,  sayfalarca yazıya.
Sırf zaman geçsin diye öylesine konuşur,
Ne söyleyeceğini bilmediği biriyle.

Bazen insan takılır,  tek bir satıra.
Sırf anlayabilsin diye uzun uzun konuşur,
Derdini nasıl anlatacağını bilmediği biriyle.

Bazen insan bekler, tek bir kelimeyi.
Sırf söyleyebilsin diye rahatlatıcı konuşur,
Günün birinde belkide herşeyini bileceği biriyle.

Ve sonunda insan, ilgilenir-düşünür-bekler.
Konuşur, konuşur, konuşur. (Hatta Yazar ; )
An gelir, gönül susar!
Bir daha asla açılmaz o sade sayfalar.

Tüm yazdıklarımı sana hibe ettim diye başladı söze,

Tahtalara vur evlat dedi, gelmeyelim kem göze.

Bu kez çok konuşacağım dedi,

Sen biraz dinlen bakalım…

‘’Herşeyin bir sonu vardır derler, aldanmamalısın.

İnsanların üç şıklı sonlu filmlerine kanmamalı,

Her söylenene  inanmamalısın.

Bir şehirde batan güneşin ertesi sabah  geri geleceği de  yalan,

Kanmamalısın.

İçinde bulunduğun zamanı ya da anı

Her ne dersen de işte tam şunları duyduğun şu anı,

İşte o şu an derken geçen anda dahi bilmelisin ki

Bir daha gelmeyecek dudaklarından çıkan nefes!

Sihirli yaşam parçacıklarının bütünüdür hayat.

Yaşanamayacak, bir daha asla  geri gelmeyecek

Sihiri zaman parçacıklarından örülüdür.

Nefes aldığın andan verdiğin   ana kadar geçen kıymetli zaman dilimleri… ‘’

Zamanın değerini bilirim elbet dedim.

Yoksa sana burda neden bu kadar çayla zamanımdan bir kaç dilim  ikram edeyim.

İnce bellin boş kalmış  diyerek

Bekle de bir tane daha   söyleyeyim dedim.

Dedi ki evlat sen yine anlamadın…

Giden gibi olacak mı sandın, bardak aynı olsa bile

Sihirli zaman dilimini kaçırdın.

Ben gitsemde sen yazsan artık dedi

Birkaç bozukluk bırakıp gitti.

Gelmez bir türlü gidenler. Aylar geçse de takvimlerden onca yaprak düşse de gelmezler.Bunu bekleyen de bilir bilmesine de kabullenmez bir türlü. Hani derler ya inadına diye, tam da öyledir sevmek. Kalemine sarılırsın yâr yerine, şiirlerin omzunda ağlar, her hikayede kendini bulursun. Ama teselli sadece bir bakışta gizlidir bilmezsin. Avutmaz seni onca mısra. Ama inadına yazarsın bir umutla…

Dışarıda delicesine bir bahar varken
Soranlara ayrıldık demeye dilim varmıyor
Her şair yalnızdır her ayrılık bize erken
Soranlara yalnızım demeye dilim varmıyor

Beni benden alıp, tüm hayallerimi çaldığını
Senle rüyaya dalıp, sabah ayrılıkla kalktığımı
Şiirleri üstüne salıp, dönmeni umduğumu
Sensiz de mutlu olduğumu demeye dilim varmıyor

Eski bir şarkı alıp götürür beni senli günlere
Her gün küfrederim yazdığım ayrılık şiirlerine
En çok acırım da şu seni arayan ellerime
Bir türlü döneceğini demeye dilim varmıyor

Şimdi hayatımdaki son çıkmaz sokaktır yokluğun
Geceler geçer de bir türlü vermezsin son soluğun
İsyan edersin etmesine de sanma ki duyanın olduğun
İki kelama hasretim demeye dilim varmıyor

Unutursun bir gün demiştin son kampana da vururken
Ne sözümü ne de gözyaşımı tutabildim sen giderken
Şimdi bir tebessüm çoktur Üsküdar’da denize bakarken
Yüzüm güldü senden sonra demeye dilim varmıyor

Bilmem ki uyandığım düş müydün kuşluk çağında
Çöle düşmedim de çok gezdim dağda bayırda
Dualarım kabul olsun diye kıldığım iki rekat namazda
Sadece seni diledim demeye dilim varmıyor…

Bak karşında bir şehir
Caddeleri giden sonsuzlukta
Tek başınasın
Ölümü bekleyen soğukta

Kimse yok, bomboş sokaklar
Kimse yok, bomboş hayaller

Bir zamanlar kalabalıktı bu şehir
Her taraf beton yığını
Her taraf insan
Bir de havayı sarmış koyu bir duman

Ağaç yoktu burada
Fabrikalar vardı
Bir güneşe hasrettik
Sokakları çok dardı

Aşk uğramazdı bu şehre
Sevgiler yalandı
Günübirlik sevdalar
Bir de yalanlar vardı

Gece olunca hayat
Başlardı tüm günahlar
Gündüz olunca yine
Alınırdı canlar

Bir manşet atılırdı
Çöpte bulunmuş bir ceset
Belki yeni doğmuş bir bebek
Belki yüreği kararmış bir haset

Bak gülümsüyor sana
Yok olmuş bir umut
Belki gelir yine
Bırakma ellerimi sıkı tut

Bu benim şehrim
Yalanıyla, dolanıyla
Yerdeki tozu, gökteki dumanıyla
Gecesi günah, gündüzü yalanıyla
Burası benim şehrim

11/02/2011-Adana

Evvelden ezele, karadan denize

Şarktan Garba, yedi kıtaya

Asırlara uzanan bir yolculuktu bizimkisi.

Başım, yaşım, yol arkadaşım…

Semerkant’taki yaşlı kadının tarihi hapsetmiş gözlerine

Sarı, Boşnak oğlanın yüzündeki hınzır gülüşe

İberya’dan Sibirya’ya,

Orta Çağ’dan, Yeni Çağ’a akan bir yolculuktu bizimkisi.

Sırdaşım, aşım, yol arkadaşım…

Ayaklar çıplak, üstler yırtıktı

Kuşanarak Hakk’a olan inancı, çıkmıştık yola

Sendelesek de düşmedik Kuzey Rüzgârı’nda.

Yollardan geçtik, yoldan çıkanlara aldırmadan

Takip ettik damlayan kanı, çakıl yorgunu ayaklardan damlayan

Önümüze düştü yapraklar; o yapraklar ki gözümüz oldu

Şarkın türküleriydi dalgalar; gözlerimiz doldu

Ağlamadık…

Kıyısından geçtiğimiz Nil’in suları yetiyordu zaten,

Hayatın da başındaydık; dedik, ‘’Daha çok erken!’’

Babamızın gürleyen, boğuk sesiydi Amazon’da yıkandığımız yağmurlar

Anamızın yaslandığımız şefkat dolu göğsüydü aşılan o dağlar.

Himalaya, Alp, Andlar,

Beni senden başka kim anlar; söyle arkadaşım…

Mayalar, Asurlar, İnka, Uygur ve Hunlar,

Tarihi gözlerinin kadehinde içtim ben arkadaşım…

Akşam vakitlerinden biriydi

Girmiştik siyahlarla renkli, mahzun Nijerya’ya

Kapkara tenli, gözleri aydınlık bir kız çocuğu; adı Naya

Tanrıya hayranlık duymakmış isminin kendi dilindeki anlamı

Az daha dikkatle baksalardı koyu gözlerine, okunurdu tüm yaşamın anlamı

Kemikleri sayılan, esmer ellerinde uyuyan sapsarı kediyi okşadık

Naya’nın bin kazaktan daha sıcak gülüşünü bohçamıza sakladık

Yürüdük…

Devam ettik bu çağlara bedel  yolculuğa

Sonunda indik Orta Doğu’ya.

Toplar, tüfekler, anaların ağıtları ve anlatılamaz bir acı

Utançlarından saklanmak için mi bilmem

Dikiyorlardı birileri yüz binlerce Garkad Ağacı.

Oysa limon kokusu geliyordu burnumuza

Düşlerimizdeydi bir hüzünlü Limon Ağacı.

‘’Beni gemi tutar,’’ demiştin,

Biraz yüzdük, biraz içtik okyanusu

Görmek istiyorduk ikizleri ile meşhur Brezilya kasabasını

Paulo Sauthier’e  vardığımızda güneş batıyordu, boyayarak kızıla karayı

Öyle bir kızıldı ki; selam ediyordu bize Barbaros’un sakalı

Kasabada rüzgâr esiyordu delice, tende kalıyordu tortusu

Yeni bir gizemi fethedecektik, arkamızdaydı Fatih’in ordusu

Kısası, uzunu, esmeri, sarısı, kimi toplu kimi sıska

Her yerde ikiz vardı;  evlerin önünde, dükkân ve mağazada

Paulo ve Pedro, Marcelo ve Mauro, Edmina ve Eduarda…

Sorduk neymiş sebebi

Dediler, ‘’Araştırılıyor; ama kasabadaki su olsa gerek nedeni!’’

Güldük…

Bir kuyu suya bağlanıyordu, yüce Allah’ın mucizesi

Selamlayarak çifter çifter hepsini,  çıktık yine yola.

Nereler gitmedik, farklı isimde, farklı renkte kimleri sevmedik ki…

Buzlarla kaplı kıtaya, çekik gözlülerin diyarına, kangru ve koalaların topraklarına…

Tüm bunları gören nasıl inanmazdı Allah’a!

İnanmayanlara acıdık biz arkadaşım!

Az gittik uz gittik ve bir gün sen gittin arkadaşım…

İki kıtanın güzeli, çağları aşan nazlı zarafeti,

Semasındaki cenneti, suları Kevser olan denizi,

Büyülü yedi tepesi ile İstanbul’daydık

Özlediğimiz toprakta;  ağlamaklıydık

Yine çıkacaktık yola, durmak yarışır mıydı bir seyyaha?

Çekmek için şehrin tarihini ciğerlerimize

Kalıyorduk Galata Kulesi karşısında bir misafirhanede

Gitme vaktinin geldiği o hüzünlü gündü

Sanki yüzyıllar bir gün, Fatih’in fethi daha dündü

Sabah uyandım, baktım yattığın yer döşeğine

Yoktun yattığın yerde, abdesthane ve bahçede

Birlikte asırları tattığım, yaşsız yaşlara bastığım…

Sordum seni herkese;  meraklı yaşlı hanıma, konuşkan bakkala

Yoktun…

Hava kararıyordu çıkmalıydık yola

Sensiz gitmek yakışır mıydı yol arkadaşına?

Misafirhaneye girdim dönmüş olma ihtimalinin verdiği umutla

Yoktun…

Kararmaya başlamıştı hava, baktım seni düşünerek Galata’ya

Bir tüy düştü yukardan, birden

Beyaz, bembeyaz, büyük bir tüy haddinden

Galata Kulesi’nden düştü, pencereden sarkan elimin avucuna

İşte o an nerde olduğunu, baktım kararan havaya

Kuş olmuştun İstanbul’un sihirli semalarında

Her yolculuğun başladığı, bittiği ve yeniden başladığı diyarda

Beyaz kanatlarınla uçuyordun,

Her kanat çırpışında can buluyordu  Hezarfen Ahmet Çelebi

Bir yerlerde yazıyordu senin hikayeni, seyyahların seyyahı Evliya Çelebi

Git diyordun bana belli, durmaz bir gezginin ayağı

Ayaklarımı alarak çıktım, kararmıştı dışarısı

Ayaklarım kılıçtı, inancım ise kılıfı

Düşünebilir miydin kılıcı, olmadan yanında kını?

Cebime koyarak senden kalan o beyaz tüyü

Ve dönerek yola senin gözlerinde değerlenen yüzümü

Yürüdüm…

Sensiz ama seninle,  dostluk, inanç ve sevgiyle

Ve hatırladım tüm anıları,

En çok da o bir anı…

Uykuya yüz verilmeyen molalardan biriydi,

Sonunu getiremediğimiz bir film izlemiştik hani seninle

Repliği vardı; hoşuna gitmişti, aynen şöyle:

‘’Biz varız; çünkü birileri bizi düşünüyor!’’

Gülmüştüm ben;  anlamının derinliğini anlamadan

Üzerine belki de düşünmeden

Susmuştun sen; benim adıma özür diliyordun belki de

Düşündüğün için beyninde var ettiğin binlerce kişiden

Şimdi…  Cebimde senden kalan o beyaz tüyle yürüyorum

Ve aynı repliği düşünüyor, yüne gülüyorum

Ama anlamadığımdan değil; anlamının tadına vardığım için bu defa

Beynimden geçiyor her şey ve herkes ; ikizler, sarı oğlan ve Naya

‘’Biz varız; çünkü birileri bizi düşünüyor! ’’

Ve ben en çok seni düşünüyorum…

Geçiyorum geçtiğimiz yollardan, içiyorum içtiğimiz sulardan

Akıyorum Niagara Şelalesi’nden, And Dağları’ndan

Ulan Batur’daki göçebe kadının nasırlaşmış ellerinin damarlarından

Yollardan geçtikçe, kendimden geçiyorum

Yollardan geçtikçe sana yaklaşıyorum

Adını, yaşını, cismini unutsam da arkadaşım

Sesini, sendeki asıl seni unutmadım asla

Kıtaları aşıyorum, denizleri içiyorum

Senle geçilen vadilerden sensiz geçiyorum

Ama seni hep düşüncemde var ediyorum

Aklımda o halin gezinir;  yürürken yukarı bakardı hep başın

Gözlerinle resmini çiziyordun demek

Şimdi kuş olup üstünde uçtuğun semanın

Başın…

Yukarı bakardı hep o mağrur başın…

Birlikte şehirleri geçip kıtaları aştığım

Ah o başın…

Düşen şehirler gördük bir kere düşmedi önüne başın

İmza; sessiz yollarda hala sesini işiten yol arkadaşın!