Naçizane

AĞAÇ MİSALİ İNSAN

1 Mins read
Naçizane

AĞAÇ MİSALİ İNSAN

1 Mins read

İlkbaharındadır, başlangıca çok yakışır bu mevsim
Her tarafından yeşeriverir.
Kaplar çevresini sahte dostlar, 
Yeşermesini izlerler, taze filizin.
Bekler büyümesini zevkle seyrederler
Nedenini anlamak için bir kaç ay yeter.
Gülümserler yaza yaklaşılan her yeni güne.

Yazı yaşar arkasından genç ağaç,
Dallarından meyveler fışkırıverir.
Çevresindeki sahte dostlar
Ovuştururlar ellerini.
Seyretmek yetmez, bu sefer
Uzatıverirler, kirli ellerini.
Gelirler yemeğe meyvelerini bir bir
Aç köpek sürüsü gibidir sahte dostlar,
Ne gözü, ne de karınları doyar.
Unutma!
Meyvelerin bitene kadar yanındalar.

Sonrasında sonbahar gelir,
Bu sahte dostlar ve arkadaşlar
Dökülen yapraklar gibi giderler bir bir.
Tam bu zamanlarda
Arkadaşların ortaya çıkar.
Dallarının doruğunda kalan 
Bir kaç yaprak,
O yaprakları gerçek arkadaşın sanma
Çünkü hafif bir ”söz” rüzgarı
Uçurmaya yeter o yaprakları.

Kış bastırır ardından,
Tüm mevsimlerin en acımasızı.
Ağacın yardıma muhtaç olduğu
Birikimlerine sarılması gereken mevsimdir.
Önce arkadaşların
Sonra sahte dostların
Hatta hiç tanımadıkların dahi
Koparırlar dallarını bir bir.
En sonunda, karanlık bir gecenin şafağında
Gövdene yersin baltayı
Götürürler seni parça parça yakmaya.

Tam son parçalarım da gidecek elden
Diye düşünürken sen
Gerçek dostlarını buluverirsin aniden.
Çünkü ayırsalar bile gövdeni ikiye,
Yerin altındaki gerçek dostların
Seni tutarlar;
Hayata, hayat veren toprağın içinde.

İşte burada başlar yeni yılın
Köklerindir senin gerçek dostların.

28.10.03

 

 

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: