59. SayıŞairane

AMA…

1 Mins read

Yaşanmışlıklar deyince ne gelir aklımıza hiç düşündünüz mü?

Kimisine göre mutlu anılar, güzel hayaller…
Kimine göre ise hüzün dolu yaşanmışlar, ağlatan ve düşündükçe yaralayan anılar.

Neden ben mutlu olanları düşünemiyorum ki?
Hep hüzünlüler hep yaralayanlar…
Oysa ki ne güzel hayaller düşünmüştüm onunla ilgili,
Onun hakkında neler planlamıştım kafamda…
O sıcak ellerinden tutup deniz mavisi gözlerinde boğulmak istememiş miydim?
Gezerken güzel İzmir’de, Kordonda, çiçek satan kadınlardan o güzel dudakları kadar kırmızı gülleri almayı düşünmemiş miydim?
Ağzından çıkacak bir kelimeye dünyaları vermez miydim?

İstemiştim istemesine ama,
Ama işte ama.
Neden çıkmıyor ki bu ‘ama’ lar hayatımdan,
Neden bırakmıyor beni yanlızlığımda?
Ya da neden ‘ama’ demekten vazgeçmiyorum ki?
Neden atmıyorum lugatımdan bu kelimeyi?

Sonra anlıyorum neden ama dediğimi.
O taş, o aptal kafama dank ediyor birdenbire.
O hep yakındığım mutsuz hayaller geçiyor gözlerimin önünden,
Yaşattıklarımı gösteriyor sanki hepsini birer birer yüzüme vurmak istermişçesine.

Yaşattıklarıma bakarken ‘ama’ diyorum,
Ben böyle olmasını istemedim diyorum.
Ben yapmadım bunu lütfen diye haykırmaya başlıyorum.

Açıyorum gözlerimi,
Yatağımın içinde terden sırılsıklam olmuş bir halde uyanıyorum ,
Ve kulağımda ‘AMA’ diyen çınlamaları dinliyorum…

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: