Naçizane

ARTIK ÇOK GEÇ

2 Mins read
Naçizane

ARTIK ÇOK GEÇ

2 Mins read

 

Yarım olup tamlayasın
Bir çay gibi demleyesin
Ertelenmiş hayatımı
Gün içine çıkarasın[1]
 
Artık çok geç.
 
Onu ilk gördüğümde çocuktum. Bir insan ömrünü sonsuz büyüklükte görecek denli çocuktum. Büyülenmiştim. Büyülenmiş her çocuk gibi bir tane de kendim için istemiştim. İstemiş ve yapmıştım ama onun gibi olmamıştı. Bir kez daha denemiştim, yine olmamıştı. Defalarca denemiştim ama hiçbiri onun gibi olmamıştı. Anlamıştım, daha çok çalışmalıydım.
 
Aradan çocuk gözüyle baktığımda epey bir zaman geçtikten sonra fark ettim yalnızca çalışmakla yapamayacağımı. Söyleyecek sözüm, anlatacak bir derdim olmalıydı. Bir gaye gerekliydi bana, bir varlık, bir yokluk, bir hasret gerekliydi. Bir dava, bir sevda…
 
Vakit geçiyordu. Ben hala olduğum yerde duruyordum. Eskisine göre biraz daha hızlı akıyordu sanki zaman. Ben hala peşinde koşulacak bir dava bulamıyordum. Zaten o aralar dava denince aklıma “korunmanın bir hüküm ile sağlanması için yargı organlarına başvurma” geliyordu çoğunlukla zira davaya bu tanımı verenler davayı unutturmuşlardı bize.
 
Hiçbir zaman onun gibi olmayacağını ilk fark ettiğimde inanmak istememiştim. Kendime inancımı yitirmiştim, yani benden, ben olduğum için, onun gibisinin çıkma ihtimali yoktu ama hala gençtim ve hala suni olanların yanında bir tane de gerçek derdim olabileceğine inanıyordum. İnanmak istiyordum.
 
“Bir dava, bir sevda…” demiştim. Sevdadan yana şansım hiç yaver gitmedi. Şans şunca yıl hep seryaverim oldu ya sevda hep uzak durdu benden. Hani az da koşmadım peşinden. Koştum ve ancak koşmaktan yorgun düşünce anladım; sevdanın bende gözü yoktu. Şaşkındım, öfkeliydim, yeniktim. Şaşkındım. İyi olmak yeter sanıyordum, yetmiyordu. Aslında iyi de değildim, kabul etmek zor geliyordu. Öfkeliydim. Beni istemediği için sevdaya kızıyordum. İstenmediğim için kendime küsüyordum. Yeniktim. Yenilgiye doymuyordum.
 
Ömrümün son demlerinde değilim. Kimilerine göre genç denecek yaştayım. Ne var ki o beni ağır ağır terk ediyor. Bugüne değin hiçbir sözüm ona benzemedi ve bundan sonra ona benzer söz söylemeye ne gücüm ne isteğim var. Ben onun karşısına yarım çıktım, önünden yarım ayrılıyorum. Beni tamlayacak, ona yaklaştıracak hiçbir şeyim olmadı, olmayacak.
 
Artık çok geç.


[1] Yarım Adam, Tunay Bozyiğit

 

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: