59. SayıŞairane

AMA…

1 Mins read

Yaşanmışlıklar deyince ne gelir aklımıza hiç düşündünüz mü?

Kimisine göre mutlu anılar, güzel hayaller…
Kimine göre ise hüzün dolu yaşanmışlar, ağlatan ve düşündükçe yaralayan anılar.

Neden ben mutlu olanları düşünemiyorum ki?
Hep hüzünlüler hep yaralayanlar…
Oysa ki ne güzel hayaller düşünmüştüm onunla ilgili,
Onun hakkında neler planlamıştım kafamda…
O sıcak ellerinden tutup deniz mavisi gözlerinde boğulmak istememiş miydim?
Gezerken güzel İzmir’de, Kordonda, çiçek satan kadınlardan o güzel dudakları kadar kırmızı gülleri almayı düşünmemiş miydim?
Ağzından çıkacak bir kelimeye dünyaları vermez miydim?

İstemiştim istemesine ama,
Ama işte ama.
Neden çıkmıyor ki bu ‘ama’ lar hayatımdan,
Neden bırakmıyor beni yanlızlığımda?
Ya da neden ‘ama’ demekten vazgeçmiyorum ki?
Neden atmıyorum lugatımdan bu kelimeyi?

Sonra anlıyorum neden ama dediğimi.
O taş, o aptal kafama dank ediyor birdenbire.
O hep yakındığım mutsuz hayaller geçiyor gözlerimin önünden,
Yaşattıklarımı gösteriyor sanki hepsini birer birer yüzüme vurmak istermişçesine.

Yaşattıklarıma bakarken ‘ama’ diyorum,
Ben böyle olmasını istemedim diyorum.
Ben yapmadım bunu lütfen diye haykırmaya başlıyorum.

Açıyorum gözlerimi,
Yatağımın içinde terden sırılsıklam olmuş bir halde uyanıyorum ,
Ve kulağımda ‘AMA’ diyen çınlamaları dinliyorum…

59. SayıNaçizane

ELLERİMDEKİ SOĞUKLUK...

1 Mins read

Neydi o az önce gördüğüm? Ben sokaklarda derbeder, bitmiş gezerken ayaklarım benden bağımsız nereye gittiğini bilmezken ?
Yanlış mı gördüm diye ovalarken yaşlı gözlerimi
İnanmak istemiyordu aklım, hatıralarım, vücüdum.
Benim ellerimi tutmaz mıydı o güzel, o ojeli eller bir zamanlar?
Bana sarılırken sımsıkı kenetlenmez miydi o eller?
Bakıyorum kendi ellerime de bir soğukluk, bir ürperti;
Yokluğundan beri ısınmadı ne ellerim ne yüreğim.
Tutmaz demez miydik başka eller ellerimizi,
Isıtamaz demez miydik başka eller ellerimizi.
Bakıyorum da hala soğuk olan ellerime gerçekten tutmuyor başka elleri,
Gerçekten ısınmıyor başka ellerde.
Tekrar ovalıyorum gözlerimi yanlış görmüştür diyorum kendime.
Tekrar, tekrar ve tekrar.
Yoksa yanlış mı görmek istiyorsun diyor içimde ki ben.
Evet, diyorum, yalan bu gördüklerim diyorum.
Basıyor kahkahayı ve o pis sırıtışı hissediyorum benliğimde.
Daha dikkatli bakmaya çalışıyorum inanmak istemesem de,
Ama ne çare aynı görüntü yine gözlerimde.
O an ellerimde ki soğukluk bütün vucuduma yayılmaya başlıyor
Üşüyorum hem de öyle bir üşüyorum ki gelsen tutsan ellerimi yine de yetmez,
O zamanlar sıcaklığınla kavuran ellerin beni ısıtmaya.
Eve gidiyorum oturuyorum kanepeye başlıyorum düşünmeye
Gördüklerimi düşünüyorum
Düşünmek istemesem de aklımdan gitmiyor ki…

Günler geçiyor hatta haftalar, aylar.
Gördüklerim üzmemeye başlıyor şimdi
Çünkü biliyorum ki ellerin benim ısıttığımdan daha fazla ısınmayacak
Sevmeyecek kimse seni benim sevdiğim kadar…