71. Sayı

Bir Nefeslik Tiyatro

1 Mins read
71. Sayı

Bir Nefeslik Tiyatro

1 Mins read

Ölüm, büyük bir olgudur. Belki de sigara kokan otobüste ağır bir yolculuk .. Gözlerimizi ilk açtığımız andan, öleceğimiz güne kadar aradan geçen zamanın içerisindeki döngü, aslında bir mumun yanma aşamaları ile eşdeğerdir. Önce doğarız, ağır ağır büyürüz ve bir noktadan sonra hızla sona doğru ilerleriz. Aynı mumlar gibi.. Onları da önce yakarız, sonra erimesini bekleriz.. Ve en sonunda yok olduğunu görürüz.

” Burası bir dünya ve biz bu dünyanın kuklalarıyız.”

Bence ölüm, kuklalarını dünyada oynatan senaristin oyuncaklarınızı özleyip onları yanına alması daha sonra da oyunda gösterdikleri performansa göre ceza ve ödül vermesi gibi bir şey. İnsanlar bir kukla, dünya bir sahne… Mumlar söndüğünde seyirciler gittiğinde herkes tek başına kalacak. Herkes kendi derdine düşecek. Ve her kukla, kendi ipini kontrol edecek. Yeniden eski sahnesine çıkmayacaklar, oyun tersine dönecek ve her şey gün yüzüne çıkacak. Ölüm tam bu işte, öleceğiz. Herkes kendi derdine düşecek, daha sonra yeniden ama bambaşka bir sahneye çıkacağız. Esas son yeni bir başlangıç olacak.

-Duru

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: