69. Sayı

ÇARESİZİM

1 Mins read
69. Sayı

ÇARESİZİM

1 Mins read

Canım acıyor yine. Nedeni belki asla gidemez dediğim insan tarafından terk edilmek, belki de geçmişteki yaraların hala kanıyor olması. Nefes almaya ihtiyacım var. Kaçmalıyım buradan, beni tanıyan tüm insanlardan. Ara sıra geçmişimi düşünüyorum. Yazık geçen zamanıma. Ne kadar da boş insanları almışım hayatıma. Hayatıma almakla da kalmamış baş tacı yapmışım hepsini ayrı ayrı. Ne kadar da hataymış aslında birisine kendinden bile çok güvenmek.

Hani ‘babana bile güvenme’ derler. Kesinlikle haklılar. Babalarda terk edebilir hiç beklenmeyen bir anda. Babalar da yüzüstü bırakıp gidebilirler. Arkada bıraktıkları kişiler umurlarında mıdır acaba? En kısa zamanda babama ulaşıp sormalıyım bunu.

Bazen öyle anlarım oluyor ki aklımda bir insan, gözümün önünde hayali ve tüm dertler yok olmuş. Sizde de oluyor mu bu? Hani tanıdığınız birisi aslında. Çok yakınınızda. Ama en az o kadar da uzakta. Hep böyle insanlar mı gelir akla? Hani çok ihtiyacınız olur ona. Belki de haber verseniz çıkıp gelir hemen. Ama cesaret lazım ona bunu anlatmaya. İçinizde yaşarsınız her şeyi. Halbuki söyleseniz belki de o da sizinle aynı duygular içinde. Of! Bir de şu lanet olası gurur yok mu. Her şeye karışıyor. Biraz bıraksa ne güzel olacak belki de her şey.

Bir de hasretim var bu ara. Hiç bitmek tükenmeyen bilmeyen bir hasret… Ne yapsam bir çare bulamıyorum bu hasrete. Görmekle tükenecek türden bir hasret değil. Hissetmem gerekiyor geçmesi için. Ama hissedemeyeceğim bir kişiyi özledim. Bu yüzden de bitmiyor hasret. Arttıkça artıyor her saniye. Allah’a yalvarıyorum geceler boyu ‘bitsin artık bu hasret dayanmıyorum’ diye. Sanırım dayanamam dedikçe daha da artıyor hasretim. Nereye kadar, nasıl böyle devam edebilirim bilmiyorum. Ama gelecekte yaşama umudum olan mutlu günlerimin hatırına yaşıyorum…

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: