59. SayıNaçizane

ELLERİMDEKİ SOĞUKLUK…

1 Mins read

Neydi o az önce gördüğüm? Ben sokaklarda derbeder, bitmiş gezerken ayaklarım benden bağımsız nereye gittiğini bilmezken ?
Yanlış mı gördüm diye ovalarken yaşlı gözlerimi
İnanmak istemiyordu aklım, hatıralarım, vücüdum.
Benim ellerimi tutmaz mıydı o güzel, o ojeli eller bir zamanlar?
Bana sarılırken sımsıkı kenetlenmez miydi o eller?
Bakıyorum kendi ellerime de bir soğukluk, bir ürperti;
Yokluğundan beri ısınmadı ne ellerim ne yüreğim.
Tutmaz demez miydik başka eller ellerimizi,
Isıtamaz demez miydik başka eller ellerimizi.
Bakıyorum da hala soğuk olan ellerime gerçekten tutmuyor başka elleri,
Gerçekten ısınmıyor başka ellerde.
Tekrar ovalıyorum gözlerimi yanlış görmüştür diyorum kendime.
Tekrar, tekrar ve tekrar.
Yoksa yanlış mı görmek istiyorsun diyor içimde ki ben.
Evet, diyorum, yalan bu gördüklerim diyorum.
Basıyor kahkahayı ve o pis sırıtışı hissediyorum benliğimde.
Daha dikkatli bakmaya çalışıyorum inanmak istemesem de,
Ama ne çare aynı görüntü yine gözlerimde.
O an ellerimde ki soğukluk bütün vucuduma yayılmaya başlıyor
Üşüyorum hem de öyle bir üşüyorum ki gelsen tutsan ellerimi yine de yetmez,
O zamanlar sıcaklığınla kavuran ellerin beni ısıtmaya.
Eve gidiyorum oturuyorum kanepeye başlıyorum düşünmeye
Gördüklerimi düşünüyorum
Düşünmek istemesem de aklımdan gitmiyor ki…

Günler geçiyor hatta haftalar, aylar.
Gördüklerim üzmemeye başlıyor şimdi
Çünkü biliyorum ki ellerin benim ısıttığımdan daha fazla ısınmayacak
Sevmeyecek kimse seni benim sevdiğim kadar…

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: