Naçizane

UYANIŞ

1 Mins read
Naçizane

UYANIŞ

1 Mins read







Geceyi yıldızlar emanet etmişti, Ay…

Her biri uzakları yakın etme aşkıyla bir yanıp bir sönerken….

Bir tek yakamozun bile ışıldamasına yetmeyecekti güçleri…

 

Ve Ay,

 

Uzattı başını kızıl güzelliğiyle ufkun ardından…

O kadar emin ki güzelliğinden…

Bir kadının güne uyanışı gibi…

Kirpiklerini aralayıp ağır ağır yaydığı gibi gözlerinin ışıltısını…

Mağrur ve edalı…

Yavaş yavaş, uyandı geceye…

Bir çarşaf gibi üzerinden kayıp gitmesine izin verirken kızıllığının…

 

Ve başladı yakamozların dansı…

 

O…

 

Rüzgarla dağılan saçlarının arasından bakakalmıştı ufka…

Sanki rüyadaymış gibi…

 

O ‘an’ı yaşayan bir tek o ve gözleri sanki … bir de yakamozlar….

 

Diğer tüm canlılar bir tiyatro oyunun seyircileri gibi…

 

Gözleri, bir şeyler arıyor gibi ufkun ardında…

 

 

Geceye uyanış’ı bekleyen,

 

Bir çift göz belki…

 

Aynı tutkuyla…

 

Aynı ‘an’ı yaşayan…

 

Aynı ufka dalan…

 

Ufkun ardını arayan…

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: