69. Sayı

YOL ARKADAŞIM

1 Mins read
69. Sayı

YOL ARKADAŞIM

1 Mins read

Bir yolculuktu bizim birlikteliğimiz…
Önce varmak istediğimiz istasyonlara uğradık yolcular taşıdık, tanıştırdık,ağırladık…
Uyuduk uyandık güzel sabahlara. Gecenin sabaha karışmasını gördük. Kısa yokuşlardan çıktık, yüksek uçurumlardan aşağıya bıraktık kendimizi. Kimi zaman sen engel oldun ölümümüze, kimi zaman ben. Hatalar cezalar kestik, ödedik,hayatla ödeştik. Toplayıp çıkarınca yanlışlarımızı geri kalanları üleştirdik. Mutlak sonuca varıyorduk her seferinde “Birlikteydik..”
Bu yolculukta, uyuyakalmıyordu kimse direksiyon başında. Sonra bir gün; önce gitmek istediğimiz istasyonu kaçırdık. Ne bileyim belki de artık oraya varmak değildi eğlenceli olan. Kızdık birbirimize. Haritamızı kaybettik, inanamadık! Gözlerimiz kapalı sürdürmeye devam ettik bu yolculuğu. Her şeyin en başındaki o halimizi hayal ettik ama dikiz aynaları o kadar berrak, o kadar gerçekçi, o kadar farklıydı ki hayallerimizden… Gözümüzü alan ışıkla yanlış yollara girdik endişemizde.

Önce sen, arka koltuğa geçtin yoruldun yolculuktan ve bir daha da hiç açmadın gözünü ne güneşin yeniden doğuşunu  ne de denizin maviliğine sürmeye çalıştığımı görmek için… Tükettin sefer taslarına doldurduğum mutluluğu…

Şimdi ben;
Yol arkadaşımı kaybetmenin adı “her ne ise” hala tanımlayamadığım duygusuyla ilerliyorum. Öyle sıradan ki şimdi geçtiğim yollar tek bir ağaç yok gölgesinde durup dinlenebileceğim. Tek bir nehir yok içimdeki zehri bırakıp gidebileceğim. Yönümü bulmaya çalışıyorum kendimden geriye kalanla.
Arka koltukta yığılı duran bedenini kaldırıp gömeceğim ormanın derinliklerine yolculuğumu tamamladığımda.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: